Tło historyczne

Wspólna historia parków należących do Związku zaczyna się w momencie Unii saskopolskiej pod koniec XVII wieku. W tym czasie Hrabia Heinrich Brühl późniejszy minister Saksonii zainteresował się strategicznie położonym majątkiem ziemskim Pförten (dzisiejsze Brody) leżącym na trasie króla polskiego z Drezna do Warszawy. W 1740 roku Brühl kupił majątek, który rozbudował i zmodernizował jako swoją największą rezydencję z pięknym pałacem i wspaniałym parkiem. Wydarzenia historyczne dwukrotnie spowodowały niemal doszczętne zniszczenie rezydencji i dwukrotnie Hrabia przywrócił naturalne piękno tego miejsca. Urodzony Saksończyk książę Herman von Pückler-Muskau rozpoczął w roku Kongresu Wiedeńskiego (1815) zakładanie należącej teraz terytorialnie do Prus posiadłości, jako artystycznego parku krajobrazowego. Druga wojna światowa doprowadziła w Parku Mużakowskim do rozległych zniszczeń i poprzez ustanowienie granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej do kilkudziesięcioletniego podziału parku.

Rany, powstałe w tamtym czasie, dziś w zjednoczonej Europie są w dużej mierze zaleczone. W roku 2004 Park Mużakowski został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. W odległym zaledwie 30 km od Bad Muskau Branitz/Cottbus, Pückler założył swój drugi wielki park krajobrazowy, który obecnie stanowi również pomnik ogrodowy rangi międzynarodowej. Park został zaprojektowany jako „biograficzny atlas życia” kosmopolitycznego Pücklera, a piramida na jeziorze jest wspomnieniem jego podróży do Orientu. W 1871 roku stała się również miejscem jego pochówku. W roku śmierci Pücklera długotrwałe konflikty pomiędzy Saksonią i Prusami zostały zakończone przez utworzenie Cesarstwa Niemieckiego.

Z okazji 25 jubileuszu koronacji cesarza niemieckiego Wilhelma II został utworzony Ogrod Różany w Forst (Lausitz) na polach rodziny Brühlów, bezpośrednio przy Nysie, który powiększył istniejący już park krajobrazowy. Wschodnioniemiecki Ogród Różany w Forst (Lausitz), jest jednym z najstarszych i najważniejszych niemieckich ogrodów różanych.